An abstract of the thesis of Osman Savaşkan for the degree of Master of Arts degree
from the Atatürk Institute for Modern Turkish History to be taken September 2007

Title: Contemporary Social Policy in Turkey: Workfare Programs in the Context of
the Neo-liberal International Governance System

This thesis focuses on the workfare programs which came onto the agenda of Turkey after 1999 Marmara earthquake and 2001 economic crisis as one of the strategies to struggle against poverty in parallel to the approaches of international organizations such as the World Bank. Workfare programs, by improving the employability of the poor and facilitating their access to the credit mechanisms, make the poor actors in market. In this way, market is presented as if it is an effective mechanism for poverty alleviation programs, and this causes market conditions creating poverty to remain unquestioned. Attempts to integrate the poor into the market also redefines social policy via poverty alleviation programs in a way in which social policy puts market at the center of the lives of the poor in a manner which reinforces the neo-liberal hegemony.
In the thesis, workfare programs in Turkey are discussed over the three interrelated basic points, by taking into consideration the international neo-liberal social policy environment. First while examining workfare programs; the reflection on Turkey of the transition from welfare to workfare state is taken into account. Secondly the nature of the cooperation between social policy actors in conducting workfare programs is examined. Within the context of international neo-liberal governance system, international organizations, state and voluntary organizations come together on the basis of cooperation; but this sort of cooperation, taking the social policy area out of the politics, causes the issue to be dealt with in a technical way like just carrying out the programs. Finally it is examined to what kind of labor markets employability training courses and self-employment programs, among workfare programs, strive to integrate the poor. The basic starting point here is to challenge the
ignorance of ‘working poor’ category through which poverty and unemployment are taken as the same. Consequently workfare programs function to reinforce the hegemony of market in social policy area rather than becoming an effective way for poverty alleviation by ignoring the labor market conditions.

Atatürk İlkeleri ve İnkılap Tarihi Enstitüsü’nde Yüksek Lisans derecesi için Osman Savaşkan tarafından Eylül 2007’de teslim edilen tezin kısa özeti

Başlık: Türkiye’de Güncel Sosyal Politika: Uluslar arası Neo-liberal Yönetisim
Sistemi Baglamında “Workfare” Programları

Bu tez 1999 Marmara depremi ve 2001 ekonomik kriz sonrası Dünya bankası gibi uluslar arası örgütlerin yaklasımına paralel olarak Türkiye’de gündeme gelen yoksullukla mücadele stratejilerinden “workfare” programları üzerinde odaklanmaktadır. “Workfare” programları, yoksulların istihdam edilebilirliliklerini artırarak ve kredi mekanizmalarına ulasmalarını kolaylastırarak yoksulları piyasadabirer aktör haline getirmektedir. Böylelikle piyasa, yoksullukla mücadele programları için etkili bir mekanizma olarak sunulmakta, bu da yoksullugu bizzat yaratan piyasanın sorgulanmamasına neden olmaktadır. Yoksulları piyasaya baglamaya çalısmak, aynı zamanda yoksullukla mücadele programları üzerinden sosyal
politikayı yeniden tanımlamakta, sosyal politika neo-liberal hegemonyayı pekistirecek sekilde piyasayı yoksulların hayatında merkezi bir yere tasımaktadır.Tezde Türkiye’deki “workfare” programları, uluslar arası neo-liberal sosyal politika ortamı göz önünde tutularak birbiriyle iliskili üç temel nokta üzerinden
tartısılmaktadır. İlk olarak, “workfare” programları degerlendirilirken refah devletinden istihdam devletine geçisin Türkiye’deki yansıması göz önünde tutulacaktır.
kinci olarak “workfare” programlarının yürütülmesi sırasında sosyal politika aktörlerinin aralarındaki isbirliginin niteligi sorgulanacaktır. Uluslar arası neo-liberal yönetisim çerçevesinde, uluslar arası örgütler, devlet ve sivil toplum kurulusları is birligi temelinde bir araya gelmekte, bu isbirligi sosyal politika alanını politikanın dısına çıkararak konunun sadece programların yürütülmesi gibi teknik bir açıdan ele alınmasına neden olmaktadır. Son olarak da “workfare” programlarındaki istihdam edilebilirlik kursları ve küçük girisimcilik programlarının yoksulları ne tür bir emek piyasasına baglamak istedigi üzerinde durulacaktır. Buradaki temel çıkıs noktası, yoksullukla issizligin bir tutularak, “çalısan yoksullar” kategorisinin göz ardı edilmesi olacaktır. Dolayısıyla “workfare” programları, emek piyasası kosullarını
göz ardı ederek, yoksullukla mücadelede etkin bir yol olmaktan ziyade, piyasanın sosyal politika alanında hegemonyasını pekistirecek bir islev görmektedir.